• Marly

Het leed dat afstuderen heet

Woke up like this...

Of nouja, eigenlijk zit het echte afstuderen erop. De scriptie is ingeleverd en nu is het wachten… En dat dames en heren, dat is pas het echte leed.


Ik heb negentien weken gewerkt aan mijn scriptie. Die negentien weken kon ik doen en laten wat ik wilde. Het was mijn scriptie, ik had zelf te touwtjes in handen. De keuzes die ik voor mijn scriptie maakte omdat ik wist dat ik dat goed zou doen. Hoor je de ‘ik’? Precies dat. Die 19 weken draaiden om mij. En nu ligt alles in iemand anders handen. Iemand anders die nu mijn scriptie leest. Iemand anders die nu een mening heeft. Iemand anders die nu plusjes en minnetjes opschrijft. Iemand anders die nu twijfels heeft, of juist met veel respect de scriptie doorleest. Hallo jij iemand anders, ik wil in jouw hoofd kunnen kijken. Ik wil weten wat je denkt, wat je voelt en wat je opschrijft.


In mijn vorige blog vertelde ik al dat ik niet zo goed ben in dingen uit handen geven. ‘Laat mij het maar doen, want dan weet ik in ieder geval zeker dat het goed komt’. Het is nu afwachten, en ook geen idee hebben wanneer je terugkoppeling krijgt. Iedere dag je mail checken en maar niks ontvangen. Twee woorden, negen letters….

Maar dan nog iets. Stel, maar dan ook echt stel he, dat ik over (hopelijk) twee weken kan zeggen dat ik mijn hbo bachelor communicatie binnen heb, ik ben geslaagd. Dan begint het pas. Dan begint het volgende leed. Het leed dat volwassen worden heet.

Baan zoeken, eigen auto zoeken, eigen huisje zoeken. HELLUUUUUUUP!


Wat hebben we het toch zwaar he?!


Volgende blog: iets met zeuren over de grote mensen wereld en mijn angsten daarvoor op papier zetten!


Ps. Doe maar ‘bier halen’ in plaats van ‘duurt lang’! Maakt me iets gelukkiger!


Liefs,

Marly

87 keer bekeken

© 2018 by Gelukkig Klein. Proudly created with Wix.com