• Marly

Mens wat ben je mooi!



Onzeker. Altijd al geweest, en nu nog steeds. Onzeker over je uiterlijk, over je kledingmaat, over het puistje op je kin die steeds terugkomt. Maar ook onzeker over school, relaties of vriendschappen. Denken dat je minder bent, dat er altijd iemand is die beter is. Niet snappen waarom mensen jou leuk vinden of waarom je goed bent in wat je doet.


Dit zijn mijn onzekerheden, maar ik weet zeker dat jij ze ook hebt. Het afgelopen jaar, eigenlijk sinds ik begonnen ben met Instagram, ben ik me bewust geworden van wat die onzekerheden nou zijn. Meestal kwam dat gesprek dan naar boven tijdens een avondje stappen, want met wat alcohol op lult dat toch net even wat lekkerder. De volgende ochtend dacht ik dan 'Marly, my god wat heb je toch weer gezegd?!'. Maar als ik er dan over na ging denken had ik die nacht geen woord gelogen.

Meestal gingen die gesprekken over jongens, maar altijd was er iets te benoemen over het uiterlijk (of mijn uiterlijk in dit geval). Denken dat je niet de mooiste bent, de dunste bent, de grappigste bent of sterkste bent. De gedachte 'Nee, want dat kan ik toch niet' altijd in je achterhoofd.


Zoals ik net zei ben ik me sinds mijn Instagram account bewust geworden van die onzekerheden. Na heel wat commentaar heb ik mezelf echt een spiegel voorgehouden, in een goeie zin. Ik ben gaan nadenken wat IK van MEZELF vind, en niet wat een ander vind. Kers op de taart voor mij was weten dat ik een voorbeeld ben. Ik deel mijn verhaal, met alle onzekerheid die daarbij komt kijken, op Instagram. En schijnbaar bleek het een jaar geleden aan te slaan, waren er mensen die bewondering voor me hadden. Joost mag weten waarom (Applaus voor alle mensen die Joost heten!). Ook dit hoorde toen bij die onzekerheid, want waaaaaaarom zouden mensen mij als voorbeeld zien?! Ik bedoel, ik doe toch gewoon normaal?!


En dat lieve kijkbuiskindertjes, was voor mij DE DOORSLAG dat die onzekerheid echt nergens op slaat. Want inderdaad: ik was en ben gewoon normaal. En dat wil ik met alle liefde van de hele wereld overbrengen naar jullie. Leef en laat leven. Doe je ding. Be-you-tifull.


Een jaar later ben ik 99% happy met mezelf (sorry, mijn ego is groot). Ik kijk in de spiegel en ben trots op mezelf. Ik werk nog altijd hard voor het lichaam dat ik graag zou willen hebben, maar schaamte over mijn lichaam nu heb ik niet. Ik heb drie verhalen in plaatjes op mijn lichaam laten zetten. Drie verhalen waar ik trots op ben en achter sta. Ik heb een super leuke/knapste/grappigste vriend (slijmslijm :P) en de allerliefste vriendinnen waarbij ik mezelf kan zijn. Ik ben 20 jaar oud en begin over een week met mijn HBO afstudeerstage, ook al waren mijn schoolcijfers nooit om van de daken te schreeuwen. Ik heb een weekendbaantje waar ik m'n passie in kwijt kan.

Ik kan zoveel leuke dingen opnoemen die ik heb waar ik zo ongelofelijk blij mee bent. En over de vraag "Wat heb je niet?" is het enige antwoord dat ik kan geven: "Geld en een witte Range Rover.


Die ene procent die nu nog mist, is de procent die ik erbij wil hebben over 6/7 jaar. Die ene procent is de procent waarbij ik happy ben in mijn eigen huisje, vriendje (of dan misschien wel man), een kindje, een Beagle en hooooopelijk een witte Range Rover.


Mens wat ben je mooi, mooi op je eigen manier!


Liefs,

Marly


213 keer bekeken

© 2018 by Gelukkig Klein. Proudly created with Wix.com