• Marly

Mijn verhaal



'Marly wat knap dat je jouw verhaal over je borstverkleining zo open deelt'. Deze opmerking krijg ik dagelijks wel te horen. Het lijkt zelfs alsof er nog steeds een taboe rust op het praten erover, want 'aaahh tieten'! Ik deel mijn verhaal bewust op sociale media. Ik hoop namelijk dat ik heel wat vrouwen hiermee help met bijvoorbeeld de eerste stap richting de plastisch chirurg. Niet dat ik je wil aandringen, verre van zelfs, want het blijft een grote ingreep. Maar ik hoop dat mensen (vooral vrouwen) opener gaan denken en vooral aan zichzelf gaan denken. Daarom zal ik vandaag zo ongeveer het proces beschrijven hoe het bij mij is gegaan. Met de nadruk op 'bij mij', want ik kan me voorstellen dat zo'n proces voor iedereen anders kan zijn.


Al jaren was ik het meisje met 'de dikke jetsers'. Verschrikkelijk als ze zo over je praten, maar je leert er mee leven. Tot dat er een moment komt dat de pijn, lichamelijk en mentaal, de overhand gaat nemen. Thuiskomen met rugpijn en hoofdpijn na een dag werken was standaard geworden.


Ik heb vaak nagedacht over een verkleining, maar het was vooral iets waar ik over kon dromen. Ik durf veel en ben zeker niet op mijn mondje gevallen, maar iets hield me tegen om thuis te vertellen dat ik graag onder het mes zou willen. Ik weet niet of het angst was, of onzekerheid.


Het proces Eind september van dit jaar had ik om andere redenen een afspraak bij de huisarts, een andere arts dan ik normaal gewend was. Zij liet me toen zo op mijn gemak voelen, dat ik eigenlijk tussen neus en lippen door vertelde waar ik last van had. Alsof het niets was vertelde ik over de pijn en vroeg ik wat de mogelijkheden voor een verkleining waren. Dankzij die vriendelijke mevrouw kreeg ik een verwijzing mee en ben ik nu het gelukkigste meisje ever.  Maar goed, ik kreeg dus een verwijzing mee. Dit was voor mij al een bevestiging dat het niet raar was wat ik wilde en voelde. Toch zag ik vooral de negatieve kanten in, want zo'n operatie vond ik rete-spannend.


Zo'n twee weken later mocht ik langskomen voor een intake op de afdeling plastische chirurgie bij het Elkerliek Ziekenhuis in Helmond. Ook hier had ik zo'n fijn gesprek met zo'n lieve vrouw. Toen ik mijn bovenkleding uit deed was het eerste wat zij zei: 'Ik snap heel goed waarom jij hier bent'. Dit vond ik zo fijn om te horen. Tuurlijk kom ik daar met een goede reden. Tuurlijk snapt iedereen waarom ik die keuze heb gemaakt. Maar in mijn hoofd kwamen alleen maar gedachtes voorbij als 'is het niet raar?' en 'wat zullen anderen denken?'. Uiteindelijk is het gesprek afgesloten met een verzoek richting de verzekering, want zij moesten het immers goedkeuren. Toen dit allemaal afgerond was, had ik een gesprek bij de anesthesie.


Met de vrouw (alweeeeeer een vrouw) van deze afdeling heb ik kneiterhard gelachen. Zij vroeg aan mij: 'Dus, welke kant zullen we doen?'. Dit was puur automatisme vanuit haar, maar droogkloot die ik ben reageerde ik met: 'nou, zullen we maar allebei doen?'. Hiermee was het ijs gebroken en heeft zij alle spanning bij mij weg kunnen halen. Althans, voor zover dat mogelijk was. Tijdens deze afspraak kreeg ik ook het goede nieuws te horen dat ik diezelfde maand al geholpen kon worden. 30 november was de grote dag.


Een week voor mijn operatie heb ik een gesprek gehad met de chirurg die mijn ging opereren. Ik wilde erg graag weten naar welke cupmaat we toe zouden gaan, wat zijn advies daar over zou zijn. Helaas kon hij me dit niet vertellen. Hij zei namelijk dat hij pas op de operatietafel kon zien hoeveel weefsel er daadwerkelijk afgehaald moest worden. Begrijpelijk, maar niet het antwoord wat ik wilde horen. Toch heb ik me daar overheen kunnen zetten. Het zijn vakmensen en doen dit iedere dag. Hij wist zeker wat mooi is bij mij, daar moest ik in geloven.


Ik heb echt afgeteld naar de grote dag. Bij veel dingen dacht ik na dat het de laatste keer zou zijn met grote borsten of voorlopig de laatste keer, zoals in bad gaan. Ik ben bewust truien gaan kopen in een kleinere maat, een mooie pyjama voor in het ziekenhuis en heb zo veel foto's gemaakt van hoe ik er toen uit zag.


Jeetje wat was ik zenuwachtig. Ik moest me op de grote dag om 12.00 uur melden in het ziekenhuis. Natuurlijk was ik 's ochtends om 08.00 uur al klaarwakker. Toen het eenmaal tijd was om te gaan heb ik nog wel een traantje weg gepinkt, want het was toch wel raar om thuis weg te gaan en als herboren terug te komen. Eenmaal in het ziekenhuis kreeg ik te horen dat ik een kamer op de kinderafdeling zou krijgen. 20 jaar en voor een borstverkleining op de kinderafdeling liggen, wij vonden dit hilarisch. Mijn verpleger was een jongere jongen, dus ook hij moest even slikken toen hij mij zag en wist waar ik voor kwam. Uiteindelijk heb ik zoveel lol met hem gehad dat de tijd echt voorbij vloog (Joep, als je dit leest, credits naar jou!).


Vanaf het moment dat ik naar de OK werd gebracht weet ik niet meer heel veel. Ik was op dat moment zo zenuwachtig en heb zoveel gehuild van de spanning. Er stonden ook 3 man om me heen en waren allemaal bezig met mij. Dit vond ik heel overweldigend en maakte me nog zenuwachtiger dan ik al was.


En toen.... toen werd ik wakker. Met nieuwe boobies. Ik heb de rest van de dag geslapen dus veel kan ik er niet over vertellen. Ze hebben mij 's avonds een keer wakker gemaakt voor controle, en toen had ik maar een 4 van de 10 op de pijnschaal. Redelijk pijnvrij dus! Helaas was ik die avond wel misselijk en kon ik mijn eten niet binnen houden. De volgende ochtend had ik echter nergens last van, geen pijn en niet misselijk. Op het toilet hing een grote spiegel, dus iedere keer wanneer ik naar het toilet moest zag ik mezelf in mijn op dat moment veel te grote pyjama. Ik heb mezelf heel vaak staan bewonderen daar, best lachwekkend achteraf.


Hoe gaat het nu? Ik ben vandaag precies een week PO (post-operatief) en voel me goed. Ik merk wel dat ik aan het einde van de dag echt moe ben en moet liggen. De pijn valt me heel erg mee en is met pijnstilling makkelijk te doen. We zijn thuis heel erg open, dus wanneer mijn moeder helpt met het verband verschonen of douchen is dit helemaal niet raar of ongemakkelijk. We hebben zelfs zoveel lol op zo'n momenten. Want flapuit als ik ben roep ik gewoon heel hard: 'kijk mam, ik heb het koud, ze doen het!'. Hi-la-risch!

Hoe de komende weken zullen gaan weet ik niet. Ik leef nu echt van dag tot dag, omdat ik 's ochtends niet weet hoe ik me zal voelen de rest van de dag. Ik heb de eerste week goede en slechte dagen gehad. Maar overleven doe je het zeker, want zo heftig is het nou ook weer niet. En ik zou Marly niet zijn wanneer ik niet positief blijf!

Hopelijk heb ik jullie, voor zover ik kon, alle info gegeven. Mocht je nog vragen hebben mag je me gerust een mailtje of een DM op Instagram sturen!


Liefs, Marly

107 keer bekeken

© 2018 by Gelukkig Klein. Proudly created with Wix.com